Lethe Hatırası.

Gökçe Sesler.

2011-03-02T13:14:00.003+02:00

Mehmet'e.

Gökçe sesler
inliyor varlığını duyurmak istermişcesine
gökçe seslerin duyulmadığı gökyüzünün tepelerinde:
Şu anın sahnesi başka bir anın bahçesi.

Her seni sen gibi kabul eder misin
bir ölüm ertesi, gökçe sesler
yeraltında, ağaçların altında ve yemişlerin
inliyor duymak istermişcesine kendini.

Bugünün olmayan önemi, ve onun önemi
tül bir perde gibi sarmalıyor bizi; yani çocukluğumuzu
yani bize ait olan her şeyi
gökyüzünün en parlak tepesine taşıyor

şu anın bahçesini
başka bir anın tüm sahnelerinde
elinde kasetlerle
yeniden yeşertmek için.

Levent Sevi 2 Mart 2011 Ortaköy.

Gymnopédie No.1

2010-10-12T21:59:00.003+03:00

Göğün içinden bir martı
yere konup yürüyor saatlerce.
Belki de en zor zanaat
basit yaşamak hayatı.

Derinliğin olmadığı fotoğraflardaki gibi
ne geri dönüp bakabiliyorum,
ne de geri dönebiliyorum bakıp.
Ayaklarımın altında derin bir sancı.

Rüyamda gördüğüm kendimle karşılaşıyorum
saatlerce kıyıda yürüdükten sonra, asfalta çıktığım o an.
Bir kuşun rüyasında kuş olduğunu görüp
uçamamasını söylüyorum ona.

*Ne yapıp da değiştirmeliyim hayatını,
buradan başka bir yer yok onu görecek olan.
Nedir bizi birbirimizden ayıran?
Düşen bir zamansa rüya gökyüzünden asfalta

artık uçmamasını söyleyemem ona.

Levent Sevi 10 Ekim Pazar 2010/Cihangir.

* for here there's no place that does not see you
you must change your life.

Rainer Maria Rilke

Mavi Su-Siyah Kalp.

2010-05-01T08:40:00.002+03:00

Dünyayı kurtarmak üzereyim
bu sefil kil bulutundan.
Sabaha doğru açan güneş ise
tam olması gerektiği yerde.

Ensesinde bulutların
dikkat çekmeye çalışıyorlar
birbirlerinin saçını çekiştiren
iki küçük kız kardeş gibi.

Onlar dünyayı kurtarmak üzere.
Bense çok farklı bir yerdeyim.
Soğuk bir kuzey ormanında
yıllar önce bir uçağın düştüğü

ve kimsenin kalıntılarına bakmaya gelmediği.
Buz parçaları yanmış kanatlarının üzerinde
duruyor olduğu gibi.

Nedir bu dalgınlığımın nedeni
Yeşilin, mavinin, sarının içinde
parıldayan bir gümüş rengi.

Pikenin altında sevgilimin eli
gördüğüm her güzel şeyle birlikte
bir ölüm korkusu doluyor bedenime
yıllardır uğranmayan bir evin bahçesi gibi.

Levent Sevi 1 Mayıs 2010/Cihangir.

Dünyadan Çıkış Yolları.

2009-10-04T21:35:00.001+03:00

“İçimden gitmek istese de bir şey”, daha iyi
daha iyi diye avuttum kendimi, gidecek bir yer olmaması.
Ama gördüğüm her rüyayı hatırlıyor olmak uyandığımda
yetiyor yakmaya, saatlerce uyanık kaldığım yatağı.

Devinimli hayal gücü,
koynuna alıyor gene imkansızı.
Kendi mezarıma toprak atıyorum rüyamda gece,
mezarın başında dimdik ayaktayım oysa.

Yaşamaya çabalayan insan için en büyük işkence
unutmaya çalışmak mı her ânını: Dimdik ayaktayım,
dimdik ayakta. Benden daha hayatta
oysa benden geriye kalan ne varsa.

Gidecek bir yeri düşlüyorum:
Sırtında dolaştırıyor beni zümrüd-ü anka.
Ayaklarım yanıyor, görüyorum yeni dünyayı
ama ben kıpırdayamıyorum hala.

Uyuyan bir balığın gözleri gibi kapalı
Dünyadan çıkış yolları.

Levent Sevi 1/4 Ekim 2009 Hisarüstü.

Saat Kulesi.

2009-09-01T08:26:00.006+03:00

Sana yazdıklarım, seni
düşünmemin hala bir adım gerisinde.
Üstümde açılan bir paraşüt gibi ama,
daha yavaş düşmemi sağlıyor yere.

Renksiz heykellerin üstünde,
o öğle sonrası düşünü ilk anladığım günde.

“Çocukluğumun gündüz uykuları” gibi ,
hiçbir şey kalmayacak yakında.
Her şeyi yaşadığımızı hatırlatan
o yaşanmamışlık hissi dışında geriye.

İyi bak sana yazdığım her dizeye,
çocuğun gibi koru hepsini, birlikte öğren:
Çünkü onlardır rüyalar gibi
bize yokuşun olmadığını gösteren merdiven.

Ve şimdi üstümüzden adım adım yukarı çıkan zaman,
ve şimdi zamanın boynuna astığım kolye,
ve şimdi kolyenin bir halkası daha düşüyor;
ve işte bir adamın zihni, yıkılmış saat kulesi.

Levent Sevi 31 Ağustos 2009 Hisarüstü.

Tanışma.

2009-08-10T19:40:00.001+03:00

Hiç bu kadar emin olmamıştım
zihnimdeki bu görüntüden:
Siyah bikinisiyle havuzbaşında
uzanan sen.

İlkokulda bir matematik sorusunu çözmüş gibi,
buldum işte.
Doğrulup merhaba derken bana,
yüzünde donuk bir gülümseme.

Diğerlerinin yanına koyup bu fotoğrafı
bana gülümsediğin her anı tekrar hatırlıyorum.
Hepsi ölümsüzlüğün birer abidesi gibi
duruyorlar yatağımın yanıbaşında.

Ve her gün tekrar hayret ediyorum
“zamanın eli” nasıl da uçuşturdu saçlarını.
Bir fotoğraftan diğerine
bir pencereden göğe ve yere.

“Bir şey unuttun mu?” diye sormuştun arabaya binerken,
kulaklarımda dans eder hala sesinin tonu.
Azarlayan anneler gibi,
merhaba derken hiç umursamayan çocuğu.

Ve sonunda bakabildim gözlerinin içine.

Levent Sevi 8 Ağustos 2009 Hisarüstü.

Kuğunun Şarkısı.

2009-07-15T01:10:00.003+03:00

Tıpkı öleceğini anlayan bir kuğu gibi
şarkılar söyledim aylarca.
Ama hayat bu ya, ölmedim;
her birinin son şarkı olmasını dileyerek.

Işık gelince gölgenin ışığa karışması gibi,
hayatı sonradan gelen görgüsüz rüyanın içinde erittim:
Öperek zarif boynundan yastığına düşmüş izimi, eri
eri ey sevgili rüya eri, ve onun sonsuz bahçeleri.

Ve bir sabah kalktığımda
söylediğim son şarkı eşliğinde dans ettim.
Bir şair öldüğünde, ruhunun bir kuğuya dönüştüğüne inanan
Phytagoras’a inanan bir şairin yastığının üstünde.
Ve hayatın ve rüyanın ve her şeyin.

Teker teker yok olana dek, sonsuz bahçenin zümrüt küpeleri.

Levent Sevi 13 Temmuz 2009 Hisarüstü.

Quis Custodiet Ipsos Custodes.

2009-05-21T17:03:00.002+03:00

Son cemre de düştü ve bahar geldi
sen havada asılı balonlar çizdiğinde
hep erken batan güneşin yerine.
Şiir yazarken izler gibi bir şairi,
ellerine bulaştığı an renkler,
kayboldu balonlar gökyüzünde.

Ve anlamama yetti,
balonlara bakarak sigara içen adamın
ve gözlerindeki elmasın
ve bir zamanlar sevmiş olduğun her şeyin izi:

Er ya da geç sevmeyi öğreneceğim,
balonlara bakarak sigara içen adamı izleyen kediyi.

Ve hatırlayacağım nadir anlardan birini.
İleri yıllarında hayatlarımızın, yaşlandığımızda
ve öldüğü zaman tüm kedilerimiz

yüzümde munzur bir gülümsemeyle okşayacağım
senin herhangi bir kediyi sevdiğinde yaptığın gibi,
elimden kayıyor olacak hayatımla beraber
bir zamanlar sevmiş olduğum her şeyi.

Levent Sevi 1 Nisan 2009 Hisarüstü.

Deli Gonca.

2009-05-20T16:38:00.002+03:00

Her gün ve her gün yeniden deniyorum
ilk defa pamukta fasulye büyüten bir çocuk gibi,
unutup bir daha hatırlamamayı
birbirimizin ışığında geçen günleri.

Güne seninle başlayacağımı bilmek
yatağıma getirirdi güneşi.
Ve ilk gülüşünü duyduğumda
anlardım artık başladığını günün.

Ve hiçbir şey kalmazdı geri
gölgesinden başka yüzünün.
Biraz sonra seni, beyaz pikemi
üstümden alırken bulacağım odamda.

Ve gece, mavi büyücüler doğuya gittiğinde
deli goncalar biterdi ellerimizde.
Zihnimiz bir olurdu sanki,
birbirimizin mehtabı yansırdı gözlerimize.

Köprünün altından çok sular geçti.
Köprü değiştirdi bizi, kapattı zihnimizi.
Fakat köprünün üstüne çıkabilseydim eğer
güneş gözlüklerimizi taktığımız

o güzel kış günlerinin birinde,
deli goncalar ekerdim hafızamın tarlasına
bir yüzüğün mıhlanması gibi
tekrar yansıtabilmek için o sulara kendimi.

Levent Sevi 17/18 Mayıs 2009 Hisarüstü.

İçine Uyandığım Rüya.

2009-03-09T18:52:00.002+02:00

fotoğrafının çekilmesini istemeyen
günbatımına.

Ölmeden dünyayı görmek
ne kadar mümkünse,
dün gece seni gördüm
ve uzattım uzatabildiğimce.

Ne hayatta yapacaklarım
ne tüm bildiklerim
hiçbiri benzemezken birbirine,
tek istediğimdi bilmek

senden ne kadar uzaklaşmış olduğumu.
Oysa her dem yeşil bir kartopu
içine uyandığım rüya,
ben fark etmeden açan çiçeklerini.

Yeni bir hayata başlayacağım
o hayat devam ediyor hala,
gitmiyor gözlerimin önünden
bir türlü aklıma gelmeyen o sahne.

Fakat olduğu yerde el sallayan yolcu,
devam ediyor el sallamaya,
duyarak her sabah tekrar kalkmanın korkusunu
ve görmezden gelerek tüm bildiklerini

bir kış gecesi aynı yerde buluyor kendini.
Ve o zaman tekrar görüyorum
sen de gülümseyerek hatırlıyorsun belki
varolmayan zamanda bulunduğumuz yerleri.

Levent Sevi 5 Mart 2009 Hisarüstü.

Beyaz Taşlar.

2009-02-12T11:57:00.002+02:00

Dedemin yavaş yavaş
ve sancılarla doğduğu şehirden
hızla geçiyorum, bir insan hayatı gibi
kaybolup belirirken tren camında ağaçlar.

Hiç göremediğim dedemi
sessizce dinlerdim anneannemden.
Dondurma ile mısırı art arda yiyemediğimiz günlerde,
Emek Kafe’de otururken eskiden beraber gittikleri.

Ben büyüdükçe taşlar oynadı yerinden,
anılar belirsizleşti, ne zaman
büyüdüğü fark edilmeyen
bir adam aldı o çocuğun yerini.

Oysa doğumumu görmek için, hasta yatağından
kalkan dedem dimdik ayakta.
Çocukluğum için savaşan
bir kurşun asker gibi.
.
Hem mısırın hem dondurmanın yendiği ülkedeyim.
İki tren rayı arasında duran beyaz taşların
daima geriye bakan bir çocuğa gülümsediği.

Ardında bıraksa da onu sürekli,
bir ağacın gölgesinde beliren
bir insan hayatı gibi.

Sonbahar 2008 İskeçe/11 Şubat 2009 İstanbul

Elektrik Gözyaşları.

2009-02-10T19:17:00.002+02:00

Burnumu uzatıyorum, gökyüzüyle
aramda duran pencerenin soğukluğuna.
Ve binaların, ve betonun,
ve demirin, ve duvarların.

Ve içlerinde yaşayan insanların,
elektrik gözyaşları görünüyor
perdelerin hemen arkasında,
bulundukları her odaya şeklini veren.

Uzaklarda, ardında bıraktığı kadını düşleyen
ve karşıdaki evin karanlık odasına
bakan adam, kendi yansımasını görüyor
arkasını dönmüş kendi baktığı karanlığa.

Ve daha da uzaklarda, geceleri uyuyamadığı
karanlık odasında uyumaya çalışan kadın,
yatağından kalkıp ışığı açıyor
ve belki de ilk defa bakıyor odasına
kendinden başka her şeyi görebildiği.

Ve onu düşünürkenki halimi düşleyen beni,
elektrik gözyaşları içinde
sonsuz bir yolculuğa uğurluyor,
camsız, betonsuz, demirsiz, ve duvarsız
ve bir daha hiç görüşmemek üzere.

9 Şubat 2009 Hisarüstü.

Ya da Ay.

2009-02-09T17:58:00.001+02:00

Güneş doğuyor, gece bitmeden
ve uyumadan karşılamayı
sevmediğin, ilk ışıkları giriyor
odanın içine günün.

Boş bir evi temizler gibi,
düşünceleriyle savaşan görüntünün.
Gölgelerinin uzaklığıyla,
uzunluğuyla günlerinin.

Gerçek savaş oysa
güneşle ay arasında yaşanır.
Isınmayı beklerken,
kaybolunan karanlıkta.

Seni ve tüm evreni unutuyorum:
Kapatıp gözlerimi bir an, anılardan
pastel bir güneş çiziyorum gözlerine.
Etrafında ışıklar olmadan, ışıksız.

Seni ve tüm evreni unutuyorum bir an için.
Bir bardağa su koyduktan sonra
bardağı da, içini dolduran suyu da
unutur gibi mutfakta.

2/7 Şubat 2009 Hisarüstü.

Yeni Ev.

2009-02-05T22:24:00.001+02:00

Yedi ev değiştirmişim
son dört senede.
Ne hüzünlenerek, ne heyecanlanarak fark ettim:
Bir evden çıkarken yaşadığım hüzünle
bir eve çıkarkenki heyecanım
azalıyor gitgide.

Kapılarını benimsiyorum, duvarlarını.
Daha sonraları, benim duvarlarım olacak duvarları.
Pencerelerini açıp kapıyorum,
perdelerle örtüyorum üstünü,
güneş ışığı üzerimizdeki tozu yansıtmasın diye.

Düşlüyorum yatağıma uzandığım ilk gece
Şişli’deki o ilk evi.
Daha sonraları yaşayacağım evleri.
Ve şu anda gördüğüm rüyadan
kilometrelerce uzakta bulacağım
son düşü göreceğim evi.

Uykuyla uyanıklık arasında
tatlı tatlı gezinirken, annem arıyor,
içine doğmuş sanki:
“Memnun musun oğlum yeni evinden?”
Duyması gerekenleri duyuruyorum:
“Çok memnunum anne, ev çok güzel.”

Çok şey borçluyum ona, en çok da
o evle ve benle uğraşırken
ben, evin ve çocukluğumun tadını
çıkarabildiğim için.

Fakat annem yanımda olmayacak
son göreceğim rüyada,
artık düşleyecek başka bir ev de olmayacak.
Ve ben top oynadığım koridorun içinden
şehrin sokaklarından geçen başıboş bir at misali
geçip, usulca annemin yanına uzanacağım.
Perdelerin arasından süzülen sokak lambasının ışıkları
kirli ve yaşlı bedenimi temizlemeye başlarken.

29 Ocak 2009 Gül Sok. 41/1 Hisarüstü.

Yakın Mevsim.

2008-04-15T03:45:00.000+03:00

Bir kış günü, şöyle yazmışım:
uyuyakalana kadar uyuyamıyor
uyuyakaldığımı unutana dek uyanamıyorum.

Ve en sevdiğim şairin sözleri:
"ve hayatım bomboş, tüm yaprakları koparılmış
bir çiçek gibi. seviyor, sevmiyor, seviyor."
Kurşun kalemle çizmişim altını.

Anlar da bir süre sonra silinir,
başka anlar alır yerini.
Uzak bir mevsim gibi, pikeyle yattığını yazın
unutmak gibi yorganın altında.

Yakın bir mevsimdeyim şimdi,
çimlerine uzandığım.
Anıların uzağında,
anılar benim düşmanım.

Işıkları söndürdükten sonraki
yürüyüşüm, bir idam mahkumunun
elektrikli sandalyeye giderkenki
yürüyüşü gibi değil, koridordan yatağa gidilen yolda.

Yeni mevsimimin çimlerinde
rahat bir koltuk beni karşılayan;
koşup yorulduktan sonra uyuyakalıp,
uyuyakaldığım anı hatırladığım.

Levent Sevi 14 Nisan 2008 Hisarüstü.

Annemin Yüzü.

2008-03-06T20:24:00.001+02:00

Sende annenin yüzünü görüyorum demişti,
annemin eski bir arkadaşı.
Aynı burun, aynı ağız, aynı saçlar;
bakışların, hareketlerin bile aynı.
Yürüyüşün, duruşun, rahatlığın;
davranışlar, konuşmalar.
Özellikle gözleri,
gözleri tıpkı annesi.

"Özlemlerim yok, çünkü ben sürekli özlüyor
ve bir özlem durumunda yaşıyorum.
Bu yüzden özlemlerim kalmadı."
demişti, doğumumdan on üç gün önce
ölen Tezer, annem ve babam
beklerlerken heyecanla beni.

Şimdi bilmiyorum gözlerim, kimin gözlerine
daha çok benziyor, bir kedi gibi
bakarken her gün beni sevenlere
bir çerçevenin içinden.

Tezer bana bakarken,
ben de anneme bakıyorum şimdi
ve bir fotoğraftan ikimize bakan annem
sevincinden ağlıyor hatırlayıp geçmişi.

Heyecanla beklediklerimi.

Levent Sevi 6/12 Mart 2008 Levent.

Tutmayan Kar.

2008-02-17T18:21:00.000+02:00

3 Mart 1987.
birinci yaşgünümü
kutlama hazırlıkları yapılırken,
birden kar yağmaya başlamış;
ve on beş gün boyunca, çıkamamış
kimsecikler evlerinden.
yazık olmuş, annemin dediğine göre,
onca hazırlığa ve zahmete.
bilebilseydik daha önceden...
demiştim ki babana halbuki, Co, bu kar tutmaz.

3 Aralık 2005.
bugün, herkes sıkı giyinsin deniliyor
hava durumunu sunan radyolarda.
bu işin şakası olmaz.
bugün yılın ilk karı yağacak,
geleceği merak eden insanların
hazırlık yapmasını sağlayacak.
yok ama, bence bu kar tutmaz.

inanmamama rağmen,
ne vakitlere ne de fallara;
bakmadan önce, elçiye zeval olmaz,
ve eskisinden bile mutlu olacaksın
üç vakte kadar
dedi Ayşe, baktıktan sonra kahve falıma.
Dışarıdaki kar,
tanelerini yapıştırırken odanın ince camına,
ama kartopu oynayacak kimse yoksa dışarıda,
hayır, hayır, bu kar tutmaz.

Levent Sevi Kasım/Aralık 2005 Hisarüstü/Beşiktaş

Soğuk Soğuk Soğuk.

2008-01-05T17:52:00.000+02:00

karlı pazar günlerinin o meşhur oyunu:
sıcak mı, soğuk mu.
bütün evi koştura koştura dolaşıp,
sıcak sıcak sıcak;
ve soğuk soğuk soğuk seslerinin arasında,
en sonunda, ne pahasına olursa olsun bulduğum
o saklanan gazeteyi, bir şeylerin arasında.
karlı pazar günlerinin o meşhur oyunu.

kar yağıyor dışarıda,
gazetenin pazar eklerini okurken ben,
neleri örttüğünü, neleri
gizleyebileceğini düşünüyorum karın.
gazetemi bırakıp dışarı çıkarken,
bilmiyorum ne olduğunu aradığımın
ama nasıl da hissediyorum
nasıl da soğuk hava.

bulamıyorum yeni hayatı
hiçbir şeyin altında.

Levent Sevi 25 Aralık 2005 Beşiktaş/5 Ocak 2008 Şişli.

Tüm Gördüğümüz veya Göründüğümüz...

2007-11-12T07:23:00.001+02:00

Doluyor yavaş yavaş ay
ışığıyla Haydarpaşa’nın ve güneşin,
elimde sigara ve çay; oturuyorum vapurda
bugün huzura erecekmiş gibi krallığı,
çemberinden geçemediğimiz feleğin.

Fakat rüya içinde bir rüya sanki
karşımda ağlayan adamın yüzündeki hüzün.
Göz pınarları kurumadan,
ve süzülmeden gözyaşları.

Eski halini karşısında gören her insan gibi,
eski beni anımsadım bir an:
Haline üzülenleri teselli ederken
teselli bulan haline üzülmelerinden.

Kardeşinle paylaşır gibi dondurmanın külahını
o günler geçti, o günler gelecek,
çevremizdeki yaşamlar boyunca
kovalayacak bizi iyi hissetmenin günahı.

Levent Sevi 29 Eylül/11Kasım 2007 Şişli.

Vedatiko.

2007-11-10T11:53:00.000+02:00

Ve sen uzatırken o esmer, o narin
ellerini, ellemek isteğiyle burnumu;
daha üç yaşımdaydım, nasıl olur da hatırlarım,
altının, seni yatırdığım yatağın, hayallerimin
tek saklandığı yer olduğunu.

Levent Sevi 1 Aralık 2005 Hisarüstü

Buğu.

2007-10-16T13:42:00.000+03:00

Beklediğim otobüsün içindeyim,
bakıyorum penceresinden

gün be gün benimsediğim,
otobüs hızlandıkça
bir çizgi diziye dönüşen
kaldırımlara.

Bir ağacın yapraklarından
süzülüp yere düşen
yağmur damlalarını, hiçbir zaman
tutmayı beceremedim;

saatlerce, sadece yağmurun yağdığı
kış akşamlarından arda kalan
boş ve ıslak kaldırımlardan
bir cambaz gibi geçerken.

Güneşin batışını fark ettirmeyen
mevsim, unutabilmemi sağlıyor
nereden geldiğimi,
Bat-yam’ın sıcak güneşini.

Yağmuru özlediğimi anımsıyorum,
klimalı bir otobüste, sahte bir insan gibi
okula varmayı ve yine aynı otobüste
eve dönmeyi bekleyen bir adamken.

Şimdi bu soğuk ve ter kokan otobüste
eski günlerimi unuturken,
şu anı, o sıcak ülkede
düşlediğim zamanları

pencerenin camına düşüyor bir damla
buğudan gözükmüyor dışarısı,
dokunamıyorum yine,
ama biliyorum orada olduklarını.

Levent Sevi 15 Ekim 2007 Şişli.

Cennet Bahçesi.

2007-10-13T05:53:00.001+03:00

"Hüzünlü kahveler"in birinde, boğazın
yosunu koklayan ve cenneti andıran, içten içe
bir buhran, şu anın kapıldığı, umut
gemisini herkesten önce terkeden kaptan;
unut, bakmıyor bile arkasından
denize benimle beraber düşen yılanın.

Oysa ben sarılmak istiyorum hayata,
tüm benliğimle ve ne yaşanırsa yaşansın,
boğazımdaki elmanın
giderek acılaşan tadıyla.

Levent Sevi 21 Ocak 2007 Gümüşsuyu.

Co III.

2007-10-13T05:24:00.000+03:00

Çocukluğunu bileğine bağlamış
babam,
elindeki balonun
asla kaçmayacağına inanan bir çocuğun.

Başımın üstünde o balon
bir albatros gibi duruyor asılı.
Ne benimle artık
ne de benden uzaklaşıyor.

Kırmızı bir balon
bağlamak isterdim bileğine babamın.
Bebek parkında, ilk defa
gözlemlerken dünyayı

kaydıraktan kayan babamı
ben denizi izlerken
ve taş gibi sekerken üstünde yıllar
bir daha asla kaybetmemek için.

Levent Sevi 26 Nisan 2007 Gümüşsuyu.

Bir Fotoğrafın Yıkanması.

2007-10-06T09:02:00.000+03:00

Gözüm eski bir fotoğrafa takıldı yine, ellerim
karnında kardeşimin, tutuyorum tombul gövdesini
sanki içinde bir bebek varmış gibi, anne ortamızda
ve arkamızda sayılamayacak kadar çok
pembe ortanca çiçekleri.

Artık hayal meyal hatırladığım anılarım,
tam tersi olması gerekirken, daha da netleşiyor
büyüdükçe ben, siyah beyaz bir fotoğrafın, yıkanırken
yavaş yavaş belirmesi gibi suda.

Donanma Sokak beliriyor ilk önce, yorgancının
esmer oğlu Adem görünüyor köşeden, cuma akşamları
elimden tutup, beni sinagoga götüren. Bilyelerini kepiyor
Rıfat’ın, ve dolduruyor zevkle bel çantasını.

Dokuz aylık oynuyor her zamanki gibi Nirler,
balkonda anneannesi, tetikte bekliyor her an
torununun başına bir şey gelebilirmiş gibi.
Babaannemle laflıyorlar bir yandan.

Bisiklete binmeyi öğreniyor bir çocuk, üç tekerlekli
bisikletiyle, seksek oynuyor isimlerini bilmediğim
ama beraber, artık nasılsa, istop oynadığımız üç kız.
Faytondan inen babama doğru koşuyor kardeşim.

Babam ilk fotoğrafını çekiyor yeni aldığı makinesiyle,
arkamızda pembe ortanca çiçekleri.
Rengarenk bir fotoğraf elimde, hava gibi kararıyor,
anılara dönüşüyor yine her şey.

Levent Sevi 31 Ekim 2006 Beyoğlu

Şişmiş Gözler.

2007-10-06T08:45:00.000+03:00

Küçük çocuklar ağlarlar ve keserler ağlamayı,
bir süre sonra. Büyüklerin büyüme dedikleri
bu eylem aslında, çocukların vazgeçişleridir;
anlamaları sonucunda, bu dünyada istedikleri
her şeyi elde edemeyeceklerini.

Arap veya İsrail’li bir adam,
Tel Aviv, Allenby caddesinde
elinde pankart , bir damla gözyaşı gözlerinde.
Şiş gözleri, daha vazgeçmedik diyor sanki.
Güçlükle okuyabiliyorum ne yazdığını pankartın üstünde:
Barış Şimdi!?

16-17 Mart/19 Nisan 2005

Yastık Kokusu.

2007-10-06T07:21:00.000+03:00

Küçükken annem ve babam olmadıklarında evde,
yatardım yataklarına ve içime çekerdim yastığa sinmiş kokularını.
Onlar ne kadar uzak olsalar da,
varlıklarını hissettirirdi bana, o koku geride bıraktıkları.

O tanıdık koku geldi burnuma yine, yatağıma yatarken bu gece.
Annemle babamın kokularının karışımının o hoş aroması.
Korkutmuştur beni hep tarihler; yarınlar ve dünler, ama bilmiyorum neden,
kaç aydır yüzüne bakmadığım takvime, gözüm ilişti birden.
26 Haziran 2005: tam bir yıl olmuş evden ayrılalı.

Onların varlığını daha net anımsatıyor bana,
yüzlerini unutmamak için
her gün fotoğraflarına baktığım insanların kokuları.
Seneye bugün, hala haftada bir telefon açıyor olacaklar bana,
yeni çektirdiğimiz resimleri gönderiyor olacağız birbirimize hala.
Anımsamaya çalışacağız; benim çocukluğumu
ve onların gençlik zamanlarını.

Tek yapmamız gereken oysa,
uzanmak için tekrar mutlu yıllarımıza,
uzanmak kendi yataklarımıza,
ve çekmek içimize, yastığa sinmiş kokuları.

Levent Sevi 26 Haziran 2005 Bebek

İskele Babası.

2007-10-06T07:12:00.000+03:00

Babaların kızlarına, gece sokağa çıkmalarına
izin vermeyişlerinin tek nedeni,
anımsamalarıdır; neler yaptıklarını gençlik zamanlarında.

Kararırken hava, bırakıyoruz bu düşünceleri
güneşe, hızla batmakta olan, ve güneş alıp götürüyor
ötesine, bütün dertleri, sadece yarısını yaşayabildiğimiz bir yaşamın.

Beklerken, geceyi övemeden binmek zorunda olduğumuz vapuru,
ve yankılanırken martı sesleri Burgaz iskelesinde,
ve öpüşürken, gitmekte ötekiler kadar acele etmeyen son ışıklar eşliğinde
oturuyoruz huzur dolu, üzerinde ve ötesinde iskele babalarının.

Levent Sevi 9 0cak 2006 Ortaköy/Beşiktaş

Cümbüş.

2007-09-28T03:11:00.002+03:00

Ela'da cümbüş çalıyor bir adam,
başıboş, karnı aç gezinen gri kediler
ardı ardına tüketilen çaylar ve sigara gibi
bir buradalar, bir yok oluyorlar.

Konuşan hiç kimse yok, düşünen de olmamalı
hiçbir şeyi, ezgileri dolaşırken dar bir sokağı
kedilerin gözüne yansıyan, ama aynı
renkte oldukları için görülmeyen cümbüşün.

Unutmuşum o an belli ki,
o anın dışında kalan zamanları.
Ama öyle bir hayat ki,
ne siyah ne de beyaz, sadece gri.

Düşünmeden yaşayamam sanmıştım
geride hayat devam ederken,
çocuğunu pazarda unutan anne gibi
pazardan ne alacağını düşünmekten.

Oysa bizi dışında bırakan hayat
içine almayacak gibi de değil,
nasıl tutarsa kaybolmuş bir çocuk
yeniden annesinin elinden.

Levent Sevi Ela/Tünel 12 Mart 2007

Co II.

2007-09-25T02:56:00.001+03:00

Babam bana ne zaman “oğlum” dese;
Yeni bir çocuk doğar içimde.

Levent Sevi 28 Kasım 2005 Beşiktaş

Balyoz.

2007-09-25T02:53:00.000+03:00

Çocuktuk, ben ve arkadaşlarım:
Aren, Yorgo, Yuda…
Ve daha bir sürü sima, şimdi isimlerini hatırlamadığım.
Misket oynardık bütün gün Büyükada'da.

Kavgalarımız politik değildi o zamanlar.
İlk kim atacak kavgasıydı bizimki.
Sonra hepimiz atardık teker teker,
Başlardı duvara en yakın olan bilyesi.

Baş belirlenirken,
Mızıkçılık yapardık sırıtarak.
Biz doldururken ceplerimizi,
Sallanırdı balyoz, sallanırdı Donanma Sokak.

Kulağımda hala sesleri:
Dobiler, aynalar,
Sütler, çin kemikleri,
Kapışırdık hayat bundan ibaretmiş gibi.

Kare as sorguluyor artık bütün kumarlar
Ve yenik düşüyor politikaya azınlık hayatlar.
Büyükada yitmiş, Büyükada kepilmiş,
Misketleri çalınmış bel çantasından.

Saatin önünde buluşanların da
Artık çok geç olduğundan yok haberleri.
Dünün çocukları büyümüşler de,
Sorguluyorlar nedenleri.

Bak yavrum Rumlar gitti, ada bitti;
Dediği gibi babaannemin.
Ama nasıl olur?
Hâlâ içinde misketlerim, ceplerimin.

Levent Sevi Ağustos 2004 Hisarüstü.

Kudüs.

2007-09-25T02:16:00.000+03:00

Eski Şehir’de bir çatıda
Çamaşırlar asılı öğle sonrası güneşinin ışığında:
Düşmanım olan bir kadının beyaz örtüsü,
Düşmanım olan bir adamın havlusu,
Alın terini sildiği.

Eski Şehir’in semasında,
Bir uçurtma.
İpin diğer ucunda,
Bir çocuk
Surlar yüzünden
Göremediğim.

O kadar çok bayrak koyduk ki,
O kadar çok bayrak koydular ki
Mutlu olduklarını düşünmemiz için,
Mutlu olduğumuzu düşünmeleri için.

Yehuda Amihay

çeviren:Levent Sevi.

Kötü Meleklerin Dansı.

2007-09-22T05:08:00.000+03:00

resmini çiziyorum elime
sapanımı vuran kuşların.

ne zaman sıkılsam,
aklıma beklemek geliyor.
bekleyerek yaşamak
el çizgilerinde duran ömür.

bile bile sigara içmesi gibi insanın:
"hayatı anlamamak
sizi genç yaşta öldürür."

sokakları anlıyorum,
neden bu kadar kalabalık olduğunu,
neden sürekli gittiğini insanların.

bir melek tanımıştım,
sürekli şarkılardan bahseden
ama hiç şarkı söylemeyen.

bir gün bir rüyasını anlatmıştı bana
çıkarıp kanatlarını, demişti ki:
"her insan, uyuduğunda
başka bir evde uyanmak ister."

"kötü meleklerin dansı" çalıyor,
yandaki evin radyosunda:
"hazırım yükselmeye,
nasıl olduğunu bilsem sadece."

sokağa çıkıp, şarkılar söylüyorum.

Levent Sevi 21 Eylül 2007 Şişli.

Uçak.

2007-09-20T19:26:00.000+03:00

Büyükada’nın 93 yazı, ağustos koktuğu
zamanlar, Donanma Sokak’taki evin balkonu.
Şabat yemeğini yiyoruz, ve düşünmüyoruz kardeşimle,
daha kaç cuma aynı sofraya oturacağımızı;
biliyorlardır annem ve babam belki,
babaannem ile anneannem ise kendilerinden emin.
Daha kaç cuma aynı sofrada, kaç cuma ortanca ve yasemin.

Herkes büyük bir iştahla yerken yemeğini;
Vedat’ın her zamanki gibi tabağında yemeği.
Göz kırpmasıyla babaannemin, batırıyorum yemeğe çatalı,
ve bir uçak kalkıyor tabaktan; uçak geliyooor sesleri arasında,
kısa bir yolculuktan sonra, kardeşimin midesine doğru yol alan.

İki sene oldu görmeyeli Vedat’ı; fotoğrafını
yolladı geçenlerde, tıraş oluyormuş; çıkmış sakalları.
Oturmuşlar Şabat sofrasına, bütün aile,
babam kadeh kaldırmış şerefimize.
İki kişi eksik fotoğrafta sadece: Babaannem ve ben:
Biri için uçak seferleri çoktan kaldırılmış olan;
biri her cuma bir uçağın ona doğru havalanmasını bekleyen.

Levent Sevi 27 Aralık 2005 Beşiktaş

Icarus.

2007-09-20T19:02:00.000+03:00

O an o hissi yaşamak değil de
sonradan o anı hatırlamak sanırım, uçmak.
Uçuyorum sanmıştım, babam seleden ilk çektiğinde elini.
Açtığımda gözlerimi, çoktan kaybolmuştu ayaklarımın altında Donanma Sokak.

Görürüm hala bazen, ara sokaklarında Büyükada'nın
dört tekerlekli bisikletlerine binen çocukları
bisiklete binmeyi öğretmesini bekleyen babalarının.
İşten bile değil kıskanmamak o veletleri:

güneşe tek yaklaşabildiğim sokak ve çocukluk günleri
her yerden yüksek, her yerden uzak
ne kadar sıkı kapatırsam kapatayım gözlerimi.

Ve artık uçamayan bir kuş, nasıl çabalarsa uçmak için
ve yoldan geçen çocuklar nasıl bakarsa o kuşa,
biz de öyle bakıyoruz birbirimize artık
durmadan pedala basan
ama bir türlü havalanamayan çocuklarla.

Levent Sevi 14 Aralık 2006 Hisarüstü/Gümüşsuyu

Kim O.

2007-09-08T15:55:00.000+03:00

Nerden çıktı bilmiyorum,
Mayıs’ın ortasında Büyükada’ya gitme fikri.
Kitaplarım ve müzikçalarım var,
on yıl önce misketlerimin olduğu çantada.
Gökyüzü gri, ve önümde bir deniz,
her baktığımda bir kez daha
beni kendisine hayran bırakan.
İskele boş, hava kasvetli,
yağmur yağsa sanki, bütün ada çocukluk kokacak.
Adını bilmediğim, ama nerde görsem
bana adayı anımasatacak
çiçeklerin açmasını sağlayan.
Donanma Sokak boş, birkaç top oynayan çocuk
ve balkonlarından onları izleyen anneleri dışında.
Sokak birisinin eksikliğini hissediyor anlaşılan,
ortama biraz renk katacak.

Parmağımı ve ağzımı gördüm birden sonra,
zile basan ve bağırmaya başlayan.
Kimin oturduğunu görmek için şimdi, eskiden oturduğumuz evde,
sanki birisini arıyormuş gibi: Levent! Levent! Armut mu, elma mı?
Yaşlı bir kadın çıktı pencereye ve nazikçe sordu:
Pardon, kimi aramıştınız? Koşarak uzaklaşmam, bana
küçükken zillere basıp kaçışımızı anımsattı.
Kim o ? Kim o? diye bağırdıklarında evsahipleri
O zamanlar on yaşındaki bir çocuk ne kadar bilirse o kadar
bilirdim kim olduğumu.
Şimdi de yirmi yaşındaki bir adam ne kadar bilirse
o kadar biliyorum, kimi aradığımı.

Levent Sevi 17 Kasım 2005 Sarıyer/Hisarüstü

Ne Kadar.

2007-09-08T14:58:00.001+03:00

En mutlu günlerinde hayatımın,
anne ve babamın, o günlerde emin olmak için
değil ama, zaten emin oldukları bir şeyi
tekrar tekrar duymak istedikleri için
sordukları soruyu, gülümseyerek; ve iki yana,
açabildiğim kadar açarak küçük kollarımı,
yanıtlardım; ve derdim ki: İşte bu kadar!

O günler hakkında
bütün söyleyeceklerim,
işte bu kadar.

Levent Sevi 21 Aralık 2005 Beşiktaş

Yaşamın Başına Yolculuk.

2007-09-08T14:42:00.000+03:00

“İnsanın kendi dünyası dışında yaşayacağı bir dünya yoktur.”
Tezer Özlü

Beşiktaş-Kadıköy vapuru,
hiçbir yer yok, gitmeye çalıştığım
veya geç kaldığım, istem dışı uzanmış
beyaza boyanmış demire ayaklarım,
denizi izliyorum, o kadar güzel ki, düşüyor yere kitap
elimdeki, bense ancak adam sayesinde
fark ediyorum yerdekini, öğrenmeye gelen
çayımı tazelemek isteyip istemediğimi.

Sonra, hayat sana güzel diyor biri;
sanki sevgilim varmış gibi, sanki hiç derdim yokmuş gibi
yolculuk ederken, benim bile bilmediğim bir yaşamın ucuna;
duyuyorum yine onun sesini, her vapura binişimde
1986’dan beri, o öldüğünden;
ben doğduğumdan beri, evet diyorum adama,
lütfen demli olsun benimki.

İnmiyorum varpurdan, yanaştığımızda limana.
Geri dönmem lazım, yaşamın başına.
Olmayan sevgilim ve dertlerim için,
üzülmem lazım, ben atmadan önce kendimi
veya kitabı denize, vedalaşıyoruz onunla,
bir dahaki sefer buluşmak üzere.
Giderken kendi rengiyle yazıyorum, denizin üstüne:
Bir gün herkes için hayat güzel olacak
yarım saatliğine.

Levent Sevi 26 Aralık 2005 Beşiktaş

Co.

2007-09-08T14:26:00.000+03:00

Babam'a.

Anımsa burada olmadığını
uzaklarda olduğunu düşle.
İzle en sevdiğin devrin yıkılışını, bir çocuğun sıkılışını
ve yakılışını eski fotoğrafların.
Bir şiir yaz
o fotoğraflar olmadan söylenemeyen.
Dışarı bak, ona kadar say ve baban gelsin işten.

Anımsa eski bir filmi
Geleceğe Dönüş, parliament gece sineması
pazar akşamları, perdelerin hiç açılmadığı.
Düşle o filmde olduğunu
dene o günlere uzanmayı, yeniden
mutlu olabilirsin istersen.
Dışarı bak, ona kadar say ve baban gelsin işten.

Levent Sevi 3 Mayıs 2005

Ester.

2007-09-08T14:17:00.000+03:00

Annem'e.

Hasretin sıcak zehri akmış koynuna.
Çınlayan kulaklar, nahoş uğultular
ve hiç söylenmemiş ağıtlar eşliğinde,
beni istemeden uğurladığın uzaklıklar,
nicedir geri dönüyor sana.
Yüzünden düşen parçaları topluyor yağmacılar.
Hepsi birer yara, hepsi birer yara…

Okuduğun bu yazıt,
seni seven bir yakından.
Daha cok acı verir bazen insana
yaraları sarmak, yaraya tuz basmaktan.
Ve neye yarar bin yaşamak,
dokunamadıktan sonra?
Koynunda beslediğin bu yılan,
şimdi istemeden zehrini akıtıyor sana.
Ne yapsam boşuna, ne yapsam boşuna…

Yıkıntıların, acıların üstüne
tekrar kurulan şehirler, hayatlar
hep daha önceki yaraların izlerini taşıyor.
Bat-Yam hala sıcaktır şimdi, bir zamanlar;
sahil şeridine demirleyen korsan gemileri
veya koynunda yara izleri olan bir kadının
tuz buz olmuş heykeli.
Bizanslılar esir aldı beni burada,
Peki sen hala anımsıyor musun izleri?
Ester, sakın bakma arkana!
Sodom ve Gomorra, Sodom ve Gomorra..

Levent Sevi Sonbahar 2004

Vesikalık.

2007-09-08T12:20:00.001+03:00

Yavaş yavaş kuruyor gözyaşları,
bir cüzdanın içinden süzülen,
hayatları boyunca bir daha ulaşamayacakları
o tepenin içinden geçen
küçük bir yolcu treninde unuttukları.

İlk bulan ben değilim, o cüzdanı bundan eminim,
kaç kişi baktı bu fotoğraflara kimbilir, bir kadın
ve iki çocuk, ve hepsi ağlamaklı
sanki gözlerinin içine bakıyorlar babalarının.

Bir gün, başka bir istasyonda rastlarsam onlara,
şöyle söyleyeceğim: sizi gördüğüme sevindim;
sonra tepeye ulaşan trenden iner babaları,
gülümserler belki ve ben de gülümserim,
yavaş yavaş kuruyor olmalı gözyaşları.

Levent Sevi 11 Eylül 2006 Beyoğlu

Jamais Vu.

2007-09-07T23:30:00.001+03:00

Gloomy Sunday’i ilk kez dinlerken...

Yatağıma uzanıp tavana baktığımda
tavanda yürüyebileceğimi hissederdim eskiden.
Çok eskilerden bir şarkıyı
duyduğumda hissettiğim hazzı şimdi,
tavana bakarken duyarmışım o zamanlar;
çok daha önceleri, aynı tavanda
yürümüşüm gibi.

Farkında olup rüya gördüklerinin
rüyalarını değiştirebilenler gibi ,
alırdım yerden avizeyi
ve bembeyaz bir dünya
kalırdı geriye bana.
Yatağımdan kalktığımda
mutluluktan hatırlamayacağım
bir rüya, dünya.

Tekrar tavana bakana kadar belki,
en içten söylenen şarkıların
sözlerinin hatırlanması değil
ama sadece mırıldanılması gibi.

Levent Sevi 2 Ağustos 2007 Gümüşsuyu.